Een ongeluk zit in een klein hoekje

5 oktober 2012. Niets vermoedend stapte ik in de auto, onderweg naar een congres. Ik reed de A9 op bij knooppunt Raasdorp en dacht nog: YES! Geen file! Helaas… van korte duur, want na nog geen paar minuten stond ik onverwachts stil. Ik klikte mijn waarschuwingslichten aan, zodat de mensen achter mij op tijd konden stoppen. Athans… Dat zou je denken als je een beetje op de weg let…

BOEM is ho
Oké: hij verdiende geen schoonheidsprijs, maar de meneer achter mij stopte op tijd. Zijn afstand daarentegen…Hij besloot naar de rechterbaan te gaan (nee…daar was genoeg ruimte: NOT!) En daar…Ik zag haar vanuit mijn achteruitkijkspiegel: een groot zwart gevaarte komt met volle vaart mijn richting op…STOPPPUHH, dacht ik nog… Maar nee… KABOEM…zo tegen mijn bolide aan! Ik ramde nog net niet met mijn snufferd tegen de vooruit, maar het had niet veel gescheeld. (Ja, die hidung pesek (platte neus) is van mezelf. *grinnik*)

Duizendpoot
Snotverdikkeme…ben ik nog heel? Tien vingers en tien tenen? Twee ogen, een neus en een mond? Ehm: ja! Hoeveel vingers steek ik op? Kan ik nog ademen? Ja, ook! Oh… gelukkig! Blikschade? Mèh! Links achter naar z’n mallemoer! Na bijna drie uur bezig te zijn geweest met papieren invullen, bellen met de verzekering, het schadeherstel bedrijf en overleg met mijn huisarts, zou je toch denken dat je klaar was.

Niet bewegen!
Maar nee…door mijn eerdere ongeluk (2004: als fietser aangereden door een auto) en mijn huidige ‘klachten’ (nek, rug en borst) twijfelde hij geen moment en stuurde me linea recta naar de E.H.B.O. Bahhhh…Niets (mogen) doen en stil liggen is niet mijn ding. Ik vond het dan ook vreselijk om een nekkraag te dragen en om vervolgens anderhalf uur op een muf ziekenhuisbed naar het saaie plafond te staren. Daar lagen we dan.. mijn nekkraag en ik. Wordfeud iemand?

De (halve) naakte waarheid
‘Doet het pijn als ik hier druk?’ ‘Hier?’ ‘En hier?’ Ja, ja en nog eens ja. ‘Ok, blijf u nog maar even liggen.’ ‘Ze komen u zo ophalen voor een foto.’ Heb ik een keuze dan? Wachten, wachten en nog eens wachten…ik heb een hekel aan wachten…ik verveel me dood! ‘Mevrouw de la Rambeljé?’ Oh, dat ben ik! Ja? ‘Ik kom u ophalen voor een foto, maar voordat ik we dat gaan doen, ga ik u eerst uitkleden.’ Pardon??? U bedoelt.. oh nee… ehm…moet ik naakt? (blootje pootje, zoals mijn vriendinnen en ik dat noemen). ‘Nee, u mag uw slipje (uit welk tijdperk komt deze gast?) aanhouden.’ Slik…

Blijf nog even hangen
‘Nou mevrouw: de foto’s zijn goed gekeurd.’ ‘We gaan de nekkraag eraf halen en dan mag u naar huis.’ ‘Weet dat u de volgende dag(en) nog wel wat stijf kan zijn en de druk op de borst moet binnen nu en zes weken verminderd en/of over zijn.’ Ok, ja uhuh uhuh, prima. Nu drie maanden later kamp ik nog steeds met flinke pijn aan mijn (rechter) borst. Een bezoek aan de arts, het ziekenhuis en de uitslag: (voor nu) chronische irritatie van het kraakbeen (overgang borstbeen naar ribben) verder, krijg ik nu Diclofenac (ontstekingsremmer) om de pijn te doorbreken.

*To be continued*

Live ~ Laugh ~ Love
W&

LIKE & FOLLOW BY WEN
Twitter |  Instagram Bloglovin’ | 
Pinterest 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s